Wykidywajło

[…] Czasownik kidać jest wyrazem bardzo starym, występującym w wielu językach. Występował też w dawniejszym literackim języku polskim (choć niezbyt często), np. w XVI w. w Biblii Budnego, w XVII w. u W. Potockiego. Dziś jest używany tylko w gwarach, także z przedrostkami: nakidać, okidać, pokidać, wykidać. Znaczenie pierwotne i najczęstsze późniejsze (do dziś w gwarach) to ‘rzucać’. W gwarach oprócz ‘wyrzucać, zwykle gnój’, częste jest znaczenie ‘padać, sypać’ – o śniegu, ‘kapać, lać’ – o deszczu; także (o)kidać (się) ‘powalać, pokapać, głównie ubranie, jedzeniem (zupą itd.), też błotem’. We współczesnym języku potocznym używa się derywatu od wykidać: „wykidajło” – ‘ten, kto pilnuje porządku w restauracji, wyrzuca pijaków itp.’[…]

Rada Języka Polskiego

Jedną z niezamierzonych konsekwencji publicznego pompowania prezyDĘTKI Em Ki Bi może być rozwój nowych form leksykalnych. Na gruncie języka polskiego, zasilonego obecnie żywiołem kresowo-wschodnim, może wykształcić się nowy czasownik: kidawić. Jako, iż polszczyzna należy do języków bardzo podatnych na inwencję użytkowników, a fantazji w narodzie ciągle sporo, tedy też nie zdziwiłbym się, gdyby przy użyciu prostych przedrostków udało się stworzyć nowy model językowego białka. Poniżej kilka przykładowych słów wraz z kontekstem.

dokidawić – użyć publicznie kidawizmu (banalne stwierdzenie, sprzeczne wewnętrznie i brzydkie zewnętrznie)

przykidawić – (się o coś) mieć pretensje z samej doopy

podkidawić – donieść na kogoś w oparciu o zarzuty jw.

zakidawić – (kogoś) zamęczyć pustym pierdoletto; (coś) wykorzystać czyjąś myśl w sposób karykaturalny i wypaczony

nakidawić – upoić się wyimaginowaną zajebistością własną, nadymać się

nakidawiać – paplać bez sensu

rozkidawiać – szukać rozwiązania złożonego problemu za pomocą sylogizmów i emocji. Absurd wejściowy urasta do rozmiarów kosmicznych. Zwolennicy biją brawa.

przekidawić – przegrać wybory